کد خبر: 10494 | تاریخ انتشار: ۰:۵۱:۰۲ - پنج شنبه ۲۷ آذر ۱۳۹۳ | ۲ نظر | |

مددکاران جای کسی را تنگ نمی‌کنند

با توجه به اتفاقات اخیر که این روزها میان معلمان و دانش‌آموزان رخ داده است، نقش مددکاران اجتماعی در مدارس اهمیت می‌یابد. این درحالی است که باید برنامه مدونی در این زمینه وجود داشته باشد. به‌گونه‌ای که روز گذشته  مدیرکل امور تربیتی و مشاوره آموزش و پرورش درباره به کارگیری مددکاران در مدارس برای پیشگیری از خشونت گفت: «استفاده از مددکاران در مدارس با توجه به میزان بودجه‌ای که دراختیار داریم، مقدور نیست». اما باید گفت مشاوران از ابتدا نقش مشاوره و راهنمایی تحصیلی دانش‌آموزان را بر عهده داشتند و به همین دلیل فقط در این حیطه دانش لازم را دارند و بیشتر از این نیز، توانایی کمک به دانش‌آموزان را ندارند. در بعضی مواقع قرار بود به مشاوران آموزش ضمن‌خدمت بدهند تا مهارت‌های لازم را فرا بگیرند اما، این عمل ثمربخش نیست؛ نقش مددکار اجتماعی در اینجا مشخص می‌شود زیرا، تحصیلات و مهارت لازم در این زمینه را دارند. در ابتدا باید افرادی را تعیین کرده و آموزش‌های لازم را به آنها بدهند و با شرایط مدارس آشنا کنند تا با یادگیری‌های متداول توانایی کمک به دانش‌آموزان را داشته باشند. اگر این اتفاقات نیفتد و تنها به حضور مددکاران اکتفا شود و مشاوران نیز بخواهند نقش مددکار را ایفا کنند با این اقدام دور باطل ایجاد می‌شود و در این بین دانش‌آموزان لطمه می‌بینند. آموزش و پرورش به‌طور حتم باید در زمینه استفاده از مددکاران در مدارس بیشتر سرمایه‌گذاری کند زیرا این مدد کاران هستند که نقش مهمی در فعالیت دانش‌آموزان دارند و علاوه بر کمک به آنها به راهنمایی خانواده‌ها نیز می‌پردازند و نقش محرم را برای خانواده‌ها ایفا می‌کنند؛ این چنین اعمالی را مدارس نمی‌توانند انجام دهند. آموزش و پرورش با وجود نداشتن بودجه کافی حداقل می‌تواند در هر منطقه در کشور دفاتری داشته باشد تا مددکار در آنجا مستقر شود و به‌طور مکرر به مدارس سرکشی بکند و به مسائل دانش‌آموزان بپردازد و مشکلات آنها را حل کند. با توجه به اهمیت مشاوران و مددکاران در کشور باید هر دو در مدارس حضور داشته باشند و نباید این دو کار را یکی قلمداد کنیم. اینکه گفته شده است مشاوره و مددکاری حوزه کاری یکسانی دارند اظهارنظری اشتباه است. مدیرکل امورتربیتی برای حل مشکلات دانش‌آموزان و ارزش نهادن به آنها اقدام به استفاده از مددکاران کند. مشاوران بیشتر حوزه فعالیتی آنها به مدارس محدود است اما مددکاران با خانواده‌ها نیز ارتباط برقرار  و مشکل را از ریشه بررسی می‌کنند به همین دلیل، این اظهارنظرها باعث مخدوش شدن حرفه مددکاری می‌شود که لازم است با تفاوت اصلی این دو مقوله کاملا آشنا شویم. مددکار اجتماعی می‌تواند بین خانواده، دانش‌آموز و اولیای مدرسه رابط باشد درحالی که، این کار از عهده مشاوران خارج است. بعضی مواقع آموزش‌های ضمن‌خدمت برای هر دوی این کارها لازم است. آموزش‌های ضمن‌خدمت مبتنی بر مشاهده است و آنها با این اقدام می‌توانند فعالیت‌های مددکاران را به‌راحتی بررسی کنند. این نکته نیز حائز اهمیت است که افت تحصیلی دانش‌آموزان را فقط مددکاران می‌توانند شناسایی کنند و به علت‌های آن پی ببرند و با همکاری خانواده سعی در برطرف کردن این مشکل و کمک به تحصیل بهتر دانش‌آموزان کنند. فرق عمده مشاوره با مددکاری اجتماعی این است که مشاوران آدم‌ها را به‌صورت فردی و انتزاعی بررسی می‌کنند ولی مددکار اجتماعی، آدم‌ها را جدا از محیط و خانواده و اجتماع  نمی‌بیند. مددکار می‌تواند در بعضی از مواقع با شناسایی مشکلات دانش‌آموزان، آنها را به روانشناسان ارجاع دهد تا به این وسیله آنها به صورت مشخص به درمان دانش‌آموز بپردازند. مشاوران در مدارس نقش دارند اما، بیشتر فعالیت‌های آنها مربوط به راهنمایی‌های درسی و شغلی است و در مشکلات حادتر کمتر توانایی دارند. درمورد خشونت‌هایی که در مدارس شکل گرفته است کمتر مشاوران به اظهارنظر پرداخته‌اند اما، مددکاران زیادی به این مساله پرداختند و مشکل و علت‌های بروز خشونت در مدارس را بررسی کرده‌اند. به نظر من با توجه به این دلایل حضور مددکار در مدارس از اهمیت بیشتری برخوردار است و باید شرایطی ایجاد شود تا همراه مشاور‌ها، مددکاران نیز در مدارس مستقر شوند. مشاوران از آنجا که به راهنمایی تحصیلی می‌پردازند نقش زیادی در سرنوشت دانش‌آموزان دارند. به‌عنوان مثال انتخاب رشته دانشگاهی برای دانش‌آموزان یکی از کارهای مشاوران است هرچند در مواردی ممکن است براساس شانس به یک رشته بروند که با علایق آنها نیز سازگاری نداشته باشد. حضور مشاوران در مدرسه نمی‌تواند جای خالی مددکاران را پر کند و به همین دلیل، باید مددکاران در مدارس حضور پیدا کنند تا با شناخت بیشتر دانش‌آموزان، آنها را به سمت موفقیت راهنمایی کنند و درصورتی که با مشکلات درسی ازجمله عدم علاقه به درس مواجه هستند، آنها را راهنمایی‌های مفیدی بکنند. از آنجا که مددکار اجتماعی در مدارس نقش کاتالیزور دارد و از افراد دیگر کمک می‌گیرد، می‌تواند در فعالیت‌ها و سلامت دانش‌آموزان ثمربخش باشد. به همین دلیل، باید اقدامی شود تا مددکاران در مدارس حضور فعالی داشته باشند زیرا، حضور آنها نه‌تنها جای کسی را تنگ نمی‌کند بلکه به رشد مدارس کشور نیز کمک می‌کند.

indexب

دکتر امیرمحمود حریریچی
استاد مددکاری اجتماعی

مظالب مشابه

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است


۲ ديدگاه مطلب براي " مددکاران جای کسی را تنگ نمی‌کنند " ارسال شده است.

  1. مددکار اجتماعی از شیراز :

    با سلام
    کاملاً موافق نظرات استاد عزیزم هستم. این قسمت از فرمایش جناب آقای دکتر حریرچی در صورت اجرا توسط آموزش و پرورش مشکلات بسیاری را حل خواهد کرد.

    “آموزش و پرورش با وجود نداشتن بودجه کافی حداقل می‌تواند در هر منطقه در کشور دفاتری داشته باشد تا مددکار در آنجا مستقر شود و به‌طور مکرر به مدارس سرکشی بکند و به مسائل دانش‌آموزان بپردازد و مشکلات آنها را حل کند.”




    0



    0
  2. پیوندی :

    با سلام من دو سال کارورزی دوره کارشناسی خود را در مدارس گذرانده ام .نقش مددکار بسیار مفید و موثر است اما متاسفانه مسئولین امر مانند همیشه دیر متوجه میشوند.زمانی که کار از پیشگیری گذشته و باید برای درمان مشکلات چاره اندیشید.با تشکر از جناب دکتر حریرچی




    0



    0
ارسال نظر


آخرین موضوعات