کد خبر: 14180 | تاریخ انتشار: ۱۰:۰۵:۱۴ - پنجشنبه ۱ مهر ۱۳۹۵ | بدون نظر | |

بیمار سرطانی نیاز به همراهی دارد

 

یکی از رفتارهاییکه بیمار و یا خانواده بیمار سرطانی بعد از تشخیص بیماری از آنها سر می زند اینست که دایماً از خود سوال می کنند و فریاد می زنند چرا من ، چرا فرزند من ، و چرا این کودک یا این فرزند که همه شرایط برای یک زندگی خوب مهیا بوده و شرایطی که باعث بیماری شود را ظاهرا نداشتند ، واقعیت اینست که در آن مقطع شدیداً بیمار یا خانواده بیمار نیاز به همدردی وهم درکی دارند تا از نظر عاطفی و روانی بتوانند برمشکل فائق آیند در این جهت برای هزارومین بار این حرف را تکرارمیکند که چرا من و چرا این کودک ، و دلائلی که نشان می دهد پذیرش بیماری برای او سخت است .
در این مواقع بهترین کار اینست که حرف آنها را خوب گوش کنید و شنیدن با همه حواس ، به او این احساس را میدهد که شما وضعیتی که او قرار دارد را درک می کنید و خسته نمی شوید و یا بی تفاوت نیستید ، پس شنونده خوب وصبوری باشید تا او حرفهایش را بزند ودر خلال حرفها سر را تکان دهید و تایید کنید و او با تکرار کردن ، سازگاری با مشکل پیدا می کند و کم کم بیماری را می پذیرد که خوب این بیماری هم مثل همه مشکلات است که برای فرد یا خانواده بوجود امده و می تواند به آرامی برای حل مشکل اقدام کند و پیگیر مشکلات باشد.20
یکی در ازدواج موفق نیست طلاق وجدایی اتفاق می افتد و خوب چرا او ، برای یکی تصادف اتفاق می افتد قطع نخاع می شود و چرا من ، و یا چرا در کنکور قبول نمی شود و چرا و چراهای زیادی که وجود دارد و باید با ارامش وصبوری راه چاره را پیدا کنیم واین اتفاق نمی افتد مگر اینکه ما اگاهی در باره مشکل خود و دیگران پیدا کنیم واگر از قبل بدانیم که یک بیمار سرطانی چه مشکلاتی دارد و یا یک معلول جسمی و خانوده اش با چه مسائلی روبروست پس با شیوه ها و راه حلهای پیشگیرانه و بهتر زندگی می کنیم و چون اگاهی داریم و راه حلهای انرا می دانیم واگر احیا ناً زمانی اتفاق و یا مشکلی برای خودمان پیش امد با ارامش وصبوری با پذبرش مشکل و اگاهی و دانش برای حل مشکل اقدام می کنیم .
البته اگاهی بعد از بوجود امدن مشکل ، مهمترین کاری است که باید انجام دهیم و این اگاهی در همه زمینه ها باید بوجود بیاید در مورد بیماری سرطان از نحوه برخورد با بیمار تا درمان و شناخت داروها و راه های درمان تا پزشک حاذق و بیمارستان محل درمان تا احساسات روانی وناراحتی وافسردگی و تغذیه و غیره باید اطلاعات و اگاهی پیدا کنیم و این مستلزم انست در ان شرایط اولا خانواده وبستگان وبعد یاریگر ومددکار بیشترین همراهی را با بیمار وخانواده بیمار انجام دهند .
مهمترین آگاهی ها وهمراهی با بیمار وخانواده بیمار عبارت از :
۱-دادن اگاهی راجع به بیماری از طرف کسانی که اگاهی تخصصی لازم را دارند پزشک معلم بهترین فرد به بیمار یا خانواده می باشد که به شرایط و مکان و نحوه گفتن توجه دارد واین اگاهی در طول درمان هم ادامه دارد .
۲- شناسایی وتشخیص نیازمندهای بیمار در طول درمان توسط مددکار که گاه خانواده وبیمار در طول درمان به ان نیازمندند که عدم توانایی ویا عدم اگاهی وشناخت دیگر جنبه های بیماری باعث تاخیر درمان بیمار می شود که خانواده بیمار از بیان مشکل بیم وهراس دارد وجود مددکار و یاریگر در کنار بیمار و در مواقع نیاز ضروری و مهم می باشد .
۳-این را باور داشته باشیم و یا ایجاد کنیم که سرطان اخر خط نیست ، می شود با روحیه و با تمام تلاش تا درمان کامل با بیماری مبارزه کرد و به ان فایق امد .
۴-برای اینکه به بیماری سرطان غلبه کنیم به لحاظ درمانی و تشخیصی امکانات فراوانی هست (مثل سایر بیماریها) تا تقویت روحی پیدا کنیم مشاوره می تواند برای بیمار وخانواده بهترین راه حل باشد .
۵-نحوه وکیفیت زندگی در این گونه بیماران و خانواده بیمار مهم است خدمات رفاهی واجتماعی (داشتن امکانات از سطح عادی بالاتر مثل تغذیه ، امکات تفریحی ، ارامش روانی ، ارتباطات صحیح، بهداشت فردی وخانواده وهزینه های درمانی وغیره ) وهمراهی توسط بستگان وخیرین می تواند در ارامش ورضایت زندگی مهم و تاثیر گذار در روند بیماری باشد
۶-بیماریهای صعب العلاج مثل سرطان و ام اس وغیره که دوره درمان طولانی دارد نیاز است که خانواده و بستگان و خیرین ونیکوکاران انها را بعد از مدت کوتاهی رها نکنند پنج تا ده سال نیاز به حمایت همه جانبه دارند واین طولانی شدن باعث خستگی و فراموشی نشوند .
در پایان ، پیروزی ان نیست که هرگز زمین نخوری پیروزی انست که بعد ازهر زمین خوردنی برخیزی (گاندی)
رقیه نوروزی مددکار اجتماعی

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است
کلمات کلیدی این خبر:

ارسال نظر


آخرین موضوعات