کد خبر: 15596 | تاریخ انتشار: ۹:۱۳:۲۰ - یکشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۶ | بدون نظر | |

رویکرد “وظیفه مداری” در مددکاری اجتماعی-قسمت اول

Task-centered practice (TCP)

فعالیت وظیفه مداری  یکی از فنون مددکاری اجتماعی است که برای کمک به مددچویان و شرکت کنندگان در اهداف مشخص، قابل اندازه گیری و قابل دستیابی بکار می رود.  این روش به صورت کوتاه مدت طراحی شده است (به طور معمول ۸-۱۲ جلسه)، و می تواند با افراد، زوج ها، خانواده ها و گروه ها در طیف گسترده ای از زمینه های مختلف مددکاری اجتماعی استفاده شود. در حدود ۴۰ سال تجربه و تحقیق برای اثربخشی آن، می توان به درستی ادعا کرد که رویکرد وظیفه داری می تواند یکی از شیوه های اصلی مبتنی بر شواهد “مددکاری اجتماعی” باشد، اگرچه کمبود تحقیق در مورد اثربخشی آن در این دهه نشان می دهد که این رویکرد ممکن است به طور فزاینده ای در سایر تکنیک های کوتاه مدت مددکاری اجتماعی ادغام شود.

رویکرد وظیفه مداری (TCP) در حال حاضر در دهه چهارم خود به عنوان یک الگو و ابزار تعاملی مددکاری اجتماعی محسوب که می تواند مددجویان را قادر به حل انواع مختلفی از مشکلات کند.

در ابتدا توسط لورا اپستاین (۱۹۹۶-۱۹۹۹) و ویلیام رید (۱۹۲۸-۲۰۰۳) در مدرسه اداره خدمات اجتماعی (SSA) دانشگاه شیکاگو، این رویکرد توسط مدرسه مددکاری اجتماعی و متخصصین این حرفه در سطح بین المللی پذیرفته شده است .کتاب های درسی کلیدی TCP به زبان های مختلف ترجمه شده اند.

بسیاری از روش های درمان کوتاه مدت مددکاری اجتماعی اخیر، مانند درمانهای روایتی و درمانهای کوتاه مدت متمرکز بر راه حل،  TCP را در بر می گیرند و بسیاری از تئوریهای کلیدی TCP در مدارس آمریکایی، اروپایی و آسیایی در دوره های عمومی مددکاری اجتماعی تدریس می شود. با این حال، و با وجود توسعه این رویکرد در حوزه های متعدد بین المللی و قابلیت بالقوه آن برای انواع مختلفی از مشکلات که معمولا توسط متخصصان مددکاری اجتماعی مورد استفاده قرار می گیرند، تلاش می شود تا TCP  ، به عنوان یک فعالیت نوپای مددکاری اجتماعی به نحو شایسته به رسمیت شناخته شود.

 

تعریف و توصیف

TCP شامل یک فرایند چهار مرحله ای است که دانشجویان مددکاری اجتماعی را ترغیب می کند تا با مددجویان ازنزدیک کار کنند تا اهداف متمایز و قابل دستیابی را بر اساس یک مشکل ارائه شده مطرح کنند که در اینجا معمولا مشکل همان هدف است. با TCP، حداکثر سه مشکل اصلی توسط مددجو شناسایی می شود و مددکار اجتماعی با مددجو در انجام وظایف برای کار بر روی این مشکلات همکاری می کند. مددجو و مددکار اجتماعی یک قرارداد را که حاوی مشکلات اصلی، و شرح وظایف هر دو  برای حل مسئله و اهداف کلی درمان می باشد منعقد می نمایند.. در تمام مراحل از طریق این روند، TCP بر روی توانمندیهای مددجو  تاکید می کند و از او می خواهد آنچه را که در توان دارند برای حل مشکلاتشان انجام دهند. اولویت های مددجو و نقاط قوت اتیشان در کل روند TCP درهم آمیخته است. TCP معمولا ۸ تا ۱۲ جلسه در طی یک دوره شش ماهه  انجام می پذیرد.(Reid & Epstein، ۱۹۷۲).

مراحل TCP به اندازه کافی ساده و انعطاف پذیر هستند که قابلیت کاربرد در حوزه های مختلف فعالیت مددکاران اجتماعی داشته باشند. (Marsh & Doel، ۲۰۰۵). پس از آنکه مشکل هدف با موفقیت تعریف شد (مرحله ۱) و اهداف برای کمک به حل مشکلات اصلی (مرحله ۲) مشخص شد، قراردادی بین مددکاراجتماعی و مددجو منعقد می شود که شامل برنامه هایی برای کمک به تسهیل تغییرات مورد نظر (همچنین مرحله ۲) خواهد بود. پس از چندین جلسه که مددجو و مددکاراجتماعی نتایج وظایف خاصی که آنها بر عهده گرفته اند در میان می گذارند (مرحله ۳)، جلسات با تاکید بر دستیابی بر اهداف کلی ادامه می یابد تا زمانی که مداخله مددکار اجتماعی به اندازه کافی موفقیت آمیز بوده باشد(گام ۴) (رید و اپستین، ۱۹۷۲). اپستین و رید، توسعه دهندگان TCP اذعان کردند که این مراحل، در حالی که به ترتیب انجام می گیرند، ممکن است با هم همپوشانی داشته باشند و نیاز است مددکاران اجتماعی تلاش کنند تا بهره وری هر مرحله از فرایند را در هنگام کمک به مددجو به حداکثر برسانند.

 

توسعه دهندگان اصلی

رویکرد  TCP با کار اپشتاین و رید در SSA شروع شد و تحقیق و توسعه اصلی TCP در سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۸ تحت هدایت آنها آغاز شد. در طی آن زمان پروژه SSA توسط رید، اپستاین و تیم تحقیقاتی مداخلات ,  TCP  و با مشارکت بیش از ۱۰۰ مددکار اجتماعی را به را در حوزه های مختلف اجتماعی، همچون مدارس، ادارات رفاه کودکان و بیمارستان ها، مورد آزمایش قرار می گیرد . یافته های اولیه آنها نشان داد که TCP یک روش بالقوه موثر و انعطاف پذیر قابلیت کاربرد در مجموعه ای گسترده از مددجویان و مشکلات آنها دارد.  از آن زمان تاکنون ، بیش از ۲۰۰ کتاب، مقالات و پایان نامه ها منتشر شده است که شامل توصیف رویکرد TCP و اثرات آن در بسیاری از حوزه های فعالیت مددکاران اجتماعی است. رید و اپستاین همچنان به انتشاراتشان  در TCP ادامه دادند و توسط اساتید دانشگاهی همچون سینتیا بیلی دمپسی، آن فورچون، ماتیاس نایلیپا، رونالد رونی و الینور تولسون مورد حمایت قرار گرفتند TCP (Fortune، McCallion & Briar-Lawson، ۲۰۱۰) .

منبع:

References

Fortune, A. E., Mccallion, P., Briar-Lawson, K. (Eds.) (2010). Social work practice for the twenty-first century. New York: Columbia University Press.Find this resource:

Gambrill, E. (2006). Evidence-based practice and policy: Choices ahead. Research on Social Work Practice, 16, 338–۳۵۷٫Find this resource:

Marsh, P., & Doel, M. (2005). The task-centred book. London: Routledge Books.Find this resource:

Reid, W. J. (1992). Task strategies: An empirical approach to clinical social work. New York: Columbia University Press.Find this resource:

Reid, W. J. (1997). Research on task-centered practice. Research in Social Work, 21, 132–۱۳۷٫Find this resource:

Reid, W. J., & Epstein, L. (1972). Task-centered casework. New York: Columbia University Press.Find this resource:

مظالب مشابه

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است
کلمات کلیدی این خبر: , ,

ارسال نظر


آخرین موضوعات