کد خبر: 16163 | تاریخ انتشار: ۱۷:۴۰:۵۳ - پنج شنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۷ | بدون نظر | |

جای خالی یک انجمن علمی مددکاری اجتماعی پرتحرک

چندی قبل مجمع عمومی شورای انجمن های علمی ایران برگزار شد و اعضای جدید هیات مدیره آن انتخاب شدند.

این شورا از تعداد زیادی از انجمن های علمی حوزه های مختلف تشکیل شده که در بخش علوم انسانی نیز ۳۱ انجمن از جمله انجمن روانشناسی اجتماعی حضور دارند.

اگرچه قرار نیست در همه شوراها و اجتماعات مددکاری اجتماعی هم باشد اما این خبر می تواند به ما جای خالی یک تشکل علمی مددکاری اجتماعی را یادآوری کنید.

لازم به ذکر است در حال حاضر چندین تشکل حرفه ای در حوزه مددکاری اجتماعی وجود دارند که می توانند در سطح ملی  فعالیت کنند که از جمله آنها می توان به انجمن صنفی مددکاران اجتماعی ایران، کانون سراسری  مراکز مددکاری اجتماعی (کانون کلینیکها)، موسسه تعاونی وحدت مددکاران اجتماعی، انجمن علمی مددکاری اجتماعی ایران و چند وبسایت در فضای مجازی اشاره کرد.

از این میان به استثنای انجمن صنفی مددکاران اجتماعی که یکی از فعالترین تشکل حوزه اجتماعی است و کانون کلینکها که مربوط به امور صنفی کلینیکهای مددکاری اجتماعی است تقریبا هیچ صدایی از سایر تشکلها به گوش نمی رسد. حتی تعداد کسانی که در انجمن مددکاران اجتماعی حضور فعال و اثرگذار دارند هم به اندازه کافی زیاد نیست.

در انجمن ملی مددکاران اجتماعی کشورهای توسعه یافته هزاران نفر مددکار اجتماعی در قالب کارگروه ها و کمیته ها در حال تولید دانش و استانداردها هستند و این نشان دهنده جامعه با نشاط و پرتحرک است. برای مثال انجمن ملی مددکاران اجتماعی ایالات متحده در هر ایالت دارای شعبه فعال است که استانداردهای بومی آن ایالت را تعیین می کنند و حمایت همه آنها در انجمن مرکزی آنقدر به این مجموعه قدرت داده که می تواند از صنف مددکاران آن کشور در مقابل حکومت به خوبی دفاع کند.

به نظر می رسد با توجه به داوطلبانه و غیرتجاری بودن انجمن ها، مددکاران اجتماعی رغبتی برای مشارکت در این بخش ندارند و در این بخش فقط انجمن مددکاران اجتماعی ایران است که زنده است. در حالیکه در بسیاری از کشورهای دنیا در هر کشور تعداد زیادی انجمن و تشکل حرفه ای و تخصصی فعال هستند و به هم کمک می کنند.

کشور ما در حال حاضر هزاران فارغ التحصیل مددکاری اجتماعی در سطوح کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد و ده ها نفر در سطح دکتری تخصصی دارد ولی تأثیرگذاری چندانی در سطح ملی در این قشر به چشم نمی خورد. جامعه ایران به طورکلی به دلایل مختلف بی انگیزه شده اما مددکاران اجتماعی نباید به اندازه مردم عادی بی انگیزه باشند.

در حالیکه مددکاران اجتماعی یکی از متخصصین ارتقاء دهنده مشارکت اجتماعی در هر کشوری محسوب می شوند عدم تمایل این گروه به شرکت در برنامه های داوطلبی و حضور در تشکلهای اجتماعی جای نقد دارد. ای کاش این عدم حضور و بی رغبتی در یک نشست یا میزدگرد یا همایش مورد بررسی قرار بگیرد.

وبسایت تخصصی مددکاری اجتماعی ایران

 

مظالب مشابه

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

ارسال نظر


آخرین موضوعات