کد خبر: 2026 | تاریخ انتشار: 0:00:33 - دوشنبه 27 فوریه 2012 | بدون نظر | |

مددکاری جامعه ای یا کار با جامعه-دکترسید احمدحسینی

مددکاری جامعه ای یا کار با جامعه ، یکی از روش های مستقیم مددکاری اجتماعی است که با هدف عمران اجتماعی و توسعه اجتماعی از طریق سازمان بخش اجتماعی ، برای رشد و توسعه انسانی در پیشرفت استعداد ها ، قابلیت ها ، ظرفیت ها ، تواناییها ، تقویت افراد و گروه های اجتماعی ، ارتقاء حس مسئولیت و به حرکت و جنبش در آوردن افراد جامعه ، ایجاد تعامل اجتماعی ، تشویق ایفای نقش در افراد جامعه ، همچنین اجرای نقش محول و اجرای نقش محقق ، هم سازی اجتماعی ، پذیرش اجتماعی و انسجام اجتماعی در جوامع شهری ، به خصوص حاشیه نشینی و جوامع روستایی فعالیت می کند. کار در جوامع شهری را می توان در مناطق فقیرنشین و حاشیه نشین که بر اثر فقر شهری یا شهری شدن فقر یا محلات شهری برای بازسازی انسانی که بر اثر مسائل و مشکلات اجتماعی دچار آسیب شده اند ، یا بر اثر مهاجرت های بی رویه و بدون هدف به شهر ها آمده اند و در اطراف شهرها به اسکان غیر رسمی پرداخته اند و یا می توان گفت خانواده ها و افرادی که در محدوده اقتصادی و اجتماعی شهر ساکن هستند ، ولی جذب اقتصاد و اجتماع شهری شده اند و در حاشیه فعالیت های زندگی مردم شهرنشین قرار گرفته اند تقسیم کرد.

افرادی که با خلق و خوی روستایی یا سنتی ترک دیار می کنند و لاجرم با خلق و خوی دیگری در مناطق مهاجر پذیر زندگی می کنند ، با بیکاری ، فقر ، نابرابری و از دست دادن پایگاه های اجتماعی خود وارد دنیایی از احساس تنهایی و در نتیجه ناکارآمدی می شوند.

حرفه مددکاری اجتماعی ، کارکرد اجتماعی افراد را خواه به صورت فردی یا گروهی افزایش می دهد و به این منظور فعالیت خود را بر روابط اجتماعی آن ها که موجب کنش های متقابل افراد و محیط می شود متمرکز می کند. این فعالیت ها در سه زمینه انجام می شود.

۱٫ ترمیم و اصلاح قابلیت های مختل شده.

۲٫ تامین منابع و امکانات اجتماعی و فردی.

۳٫ پیشگیری از کژکارکردهای اجتماعی.

مهم تر از همه مددکاری اجتماعی به بازسازی شخصیت افراد توجه دارد ؛ چون این افراد در کارکردهای اجتماعی و در اجرای نقش های اجتماعی به دلسردی از نقش ، فشار نقش ، تعارض نقش و حتی تقصیر در نقش مبتلا می شوند. مددکاری اجتماعی در کار یا جامعه ، به افراد کمک می کنند تا دوباره به کارکردهای اجتماعی خود نایل آیند. پینکاس و میناهان برای بازگرداندن کارکردهای اجتماعی افراد جامعه ، چندین کارکرد اصلی برای مددکاری اجتماعی قائل شده اند که بیان کننده کارکردهای گسترده آنان است. طبق این نظریه ، فعالیت های آنان متضمن یک یا چند کارکرد اجتماعی ست که عبارتند از :

۱٫ کمک به افراد در استفاده بیش تر و موثر تر از توانایی خود در حل مشکلات و قابلیت سازگاری خود.

۲٫ ایجاد رابطه اولیه بین افراد ، نظام منابع و امکانات.

۳٫ تسهیل کنش های متقابل ، اصلاح ، تغییر و ایجاد روابط بین افراد ، در درون نظام های اجتماعی.

۴٫ کمک به توسعه ، اصلاح و تغییر خط مشی اجتماعی.

۵٫ توزیع منابع و امکانات مادی.

۶٫ ایفای نقش به عنوان عوامل کنترل اجتماعی.

قبل از انقلاب اسلامی ، آموزشگاه عالی خدمات ، با ایجاد سازمان ملی رفاه خانواده و انجمن راهنمای بهداشت خانواده که با همت خانم فرمانفرماییان – بنیانگذار حرفه ی مددکاری اجتماعی در ایران – تاسیس شده بود ، با کمک مددکاری اجتماعی در جهت قادرسازی و توانمندسازی و اعاده ی شخصیت و کارکرد های فردی ، گروهی و اجتماعی ، در مناطق پرجمعیت و کم در آمد شهری و حاشیه نشین می کوشیدند.

پس از انقلاب اسلامی با تاسیس سازمان بهزیستی کشور ، کمیته امداد امام خمینی (ره) ، شهرداری تهران و سازمانهای خیریه ، منجمله  ngo ها با اهداف مددکاری جامعه ای برای پیشگیری ، حمایت و ارتقای سطح زندگی افراد جامعه اشتغال دارند.

دکترسید احمد  حسینی-عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی

RelatedPost

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

ارسال نظر


آخرین موضوعات