کد خبر: 2910 | تاریخ انتشار: ۰:۰۰:۱۷ - جمعه ۱۱ فرو ۱۳۹۱ | بدون نظر | |

یادداشتی پیرامون روز جهانی مددکاری اجتماعی

16 سال پیش هنگامی که از کارشناسی رشته مددکاری اجتماعی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی پذیرفته شدم شناخت کاملی از این رشته تحصیلی نداشتم و با انکه دیپلمم ریاضی و فیزیک بود و در چند تا رشته فنی نیز پذیرفته شده بودم ولی اسم و نشان مددکاری مرا به خودش جذب کرد و حداقل می دانستم که ماهیت رشته کمک کردن به انسانهاست و در آن موقع مرتب اساتید مددکاری می گفتند که  این رشته هنوز جا نیفتاده است و مستلزم گذشت زمان می باشد.با انکه در اوایل تحصیلم قصد انصراف از این رشته تحصیلی گنگ داشتم ولی با گذشت ترمهای تحصیلی و شناخت رشته علاقه خاصی به آن پیدا کردم و تصمیم گرفتم تا آخر ادامه داده و در بسط و توسعه آن کوشا باشم.ولی پس از 16 سال هنوز هم می شنویم که مددکاری جایگاه واقعی خودش را پیدا نکرده است! 

در دهه ششم  ایجاد مددکاری اجتماعی در ایران قرار داریم رشته ها و حرف زیادی در این فاصله ایجاد و بسط پیدا کرده اند اما حرفه مددکاری اجتماعی به رغم تلاش عده ای از پیشکسوتان و بزرگان حرفه هنوز هم در جایگاهی قرار ندارد که بتوان از آن به عنوان حرفه ای جا افتاده نام ببریم .واقعا مشکل کجاست؟

مشکل اول را بایستی در دانشگاههای متولی تربیت نیروی انسانی متخصص در زمینه مددکاری اجتماعی جستجو کنیم از یک طرف مطالب و محتوای درسی ارائه شده در دروس تخصصی مددکاری اجتماعی بروز نبوده و عملا به علت کمبود اساتید مددکاری مجرب چه در بحث تئوری و چه بحث کارورزی  با نارسایی آموزشی مواجه هستیم و از طرفی بسیاری از دانشجویان پس از فارغ التحصیلی با پیش شرط شرایط ذکر شده به دنبال اشتغال ، خدمت سربازی ، ازدواج و… هستند و این منشور اخلاقی مددکاری اجتماعی را که  وظیفه اصلی مددکاران اجتماعی را خدمت به حرفه می داند فراموش می کنند.و عده معدودی هستند که زندگی خودشان را وقف حرفه کرده و شبانه روزی در جهت اعتلای نام و نشان حرفه و ترسیم جایگاه واقعی مددکاری اجتماعی در کشور فعالیت می کنند که به نظر من شاخص اصلی  مددکاری اجتماعی  برای ممیزیها همین بحث بایستی باشد که افسوس چنین نیست.

نکته دیگر  از آنجا که حرفه از غنای فکری و علمی گسترده برخوردار نیست غلبه دیدگاههای فردگرایانه بر همگرایی جمعی می باشد که گاها بر توسعه حرفه تاثیر گذاشته و باعث بروز انشعاب در وحدت و یکپارچگی حرفه می شود و نتیجه غالب آن جز وضعیت فعلی مددکاری اجتماعی در ایران نمی باشد. و منظور اصلی بنده حقیر از این مکتوب اشاره به این مسئله در روز جهانی مددکاری اجتماعی می باشد که مددکاری ایران به علت عدم تعامل با محافل علمی و پژوهی مددکاری در جهان عملا از آخرین پیشرفتها و خط و مشی های اساسی غافل مانده و لزوم برگزاری همایشها و کنفرانسهای مددکاری اجتماعی مشترک با مشارکت کشورهای پیشتاز در حرفه مددکاری اجتماعی و استفاده و بهره وری از یافته های مفید و دستاوردهای علمی آنها که با فرهنگ بومی و اسلامی کشورمان سازگاری داشته باشد ضروری به نظر می رسد. کشور اسلامی امان ایران که مددکاران اجتماعی مقلد بزرگ پرچمدار مددکاری اجتماعی حضرت امام علی (ع) می باشد بایستی در محرومیت زدایی و مبارزه با فقر و آ سیبهای اجتماعی ، الگوی پایداری برای همه کشور ها باشد.که تقویت  بنیه علمی  حرفه و تلاش برای گسترش کمی و کیفی  مددکاری اجتماعی یکی از مهمترین این راهکارها می تواند قلمداد شود.

امین موحدی-کارشناس ارشد مددکاری اجتماعی
منبع-وبلاگ ندای مددکار

مطالب مرتبط:

روز جهانی مددکاری اجتماعی مبارک باد

مظلوم چون مددکاری اجتماعی-اقبال ولد بیگی
نقدی بر مددکاری اجتماعی در ایران

RelatedPost

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

ارسال نظر


آخرین موضوعات