کد خبر: 3139 | تاریخ انتشار: ۱۵:۳۷:۲۱ - دوشنبه ۲۸ فرو ۱۳۹۱ | بدون نظر | |

کودکانی که پناه قانونی ندارند

به گفته اندیشمندان، قرن 21 را می‌توان با افتخار و جرأت عصر کودکان نامید، حال آنکه بقای جامعه به طور قطع به وجود اطفال بستگی دارد. برای اینکه جامعه به رشد و تعالی برسد باید طفل تربیت و برای زندگی اجتماعی آماده شود. کودکان به دلایل مختلف از جمله ناتوانی در تطابق با محیط و قدرت اندیشیدن و تشخیص خوب و بد آسیب‌پذیرتر از دیگر افراد جامعه هستند. به همین خاطر برای چاره‌اندیشی، والدین، سرپرستان و افرادی که مسئولیت کودک را برعهده دارند باید به ضعف‌ها و بیماری‌ها و عوامل خطرآفرین برای کودک آگاهی کامل داشته باشند. وقتی کودک مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد از نظر روحی و جسمی دچار مشکلاتی می‌گردد که در آینده برای وی و جامعه آسیب‌هایی به دنبال خواهد داشت و مردان و زنان شایسته‌ای که برای اداره امور مملکت و ساختن فردایی بهتر باید تربیت شوند به وجود نمی‌آیند. بنابراین نبود چنین افرادی، خانواده و در نتیجه جامعه را به مخاطره می‌اندازد.

کودک‌آزاری یکی از تهدیدهای جدی برای سلامت کودکان امروزی است. به طوری که تقریباً در سراسر جهان، تنبیه بدنی کودکان و حتی کتک زدن آنها که منجر به جراحات جدی می‌شود هنوز هم به عنوان یک روش انضباطی در خانواده رایج بوده و قانون هم از آن حمایت می‌کند. در حقیقت تنبیه بدنی کودکان تنها شکل خشونت میان افراد است که مجاز شمرده می‌شود، در حالی که حتی حملات جسمی کم اهمیت به بزرگسالان هم جرم محسوب می‌شود. کودک‌آزاری در همه جوامع وجود دارد که آثار جبران‌ناپذیری هم بر کودک دارد. به همین خاطر شناخت این معضل و افزایش آگاهی والدین، درمان علل و عوامل و پیامدهای آن در مقابله با این پدیده مؤثر است.
علل و عوامل مؤثر در کودک‌آزاری
کودک‌آزاری یک مسئله فرهنگی، اجتماعی، پزشکی است و چندین عامل در بروز آن نقش دارند. عوامل مربوط به کودک‌آزاری را می‌توان به چند دسته تقسیم کرد:
1‌- خصوصیات کودک: نخستین فرزندان خانواده، کودکان دارای سن کمتر، کودکان نارس و دارای معلولیت جسمی، کودکان بیش‌فعال و سازش‌ناپذیر و وابسته، کودکان ناخواسته و نامشروع در معرض خطر بیشتری قرار دارند.
2- خصوصیات خانواده: والدین خیلی جوان، والدین با سطح درآمد پائین، والدین تنها که از کمترین مهارت‌ها برخوردارند بیشتر از دیگر والدین کودکانشان را مورد آزار قرار می‌دهند. فشار روانی والدین تحت تأثیر مشکلات مالی یا ناسازگاری‌های زناشویی، آزاردیدگی والدین در دوران کودکی و والدین مبتلا به اختلالات روانی و انحطاط اخلاقی و اعتیاد نیز نقش مهم و مؤثری در کودک‌آزاری دارند.
3- شرایط اجتماعی و اقتصادی: کودک‌آزاری رابطه‌ای مستقیم با ساختارهای جامعه دارد و ساختارهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جامعه می‌تواند زمینه را برای کودک‌آزار فراهم کند. فشارهای اجتماعی میزان کودک‌آزاری را افزایش می‌دهد و در حلقه‌های اقتصادی پائین جامعه، برخی خانواده‌ها با تعداد فرزندان زیاد، بیکاری، فقر و اعتیاد درگیر هستند که این امر موجب رفتارهای خشن نسبت به کودک می‌شود. همچنین در این مورد می‌توان به نبود حمایت‌های اجتماعی و وجود قوانین مبنی بر مجاز شمردن تنبیه بدنی اشاره کرد.
تشخیص علائم کودک‌‌آزاری
مهمترین نکته در تشخیص کودک‌آزاری داشتن احتمال آن در ذهن است. به طور معمول تشخیص کودک‌آزاری باید به صورت گروهی صورت گیرد. چندین علامت ممکن است دلیلی بر کودک‌آزاری باشد. تعدادی از علائم مربوط به ظاهر کودک و بقیه با رفتارهای کودک در ارتباط هستند. تعدادی از علائم نیز در ارتباط با اظهارات کودک است. وجود کبودی و جراحت‌های متعدد پوستی، وجود سوختگی دایره‌ای شکل ناشی از آتش سیگار، ‌آثار سوختگی با اتو و سیخ، وجود کبودی‌های متعدد چشم، داخل ران‌ها، پارگی احشاء، پارگی طحال و کبد و روده و زخم‌های ناشی از بریدگی از مهمترین علائم جسمی هستند.
بچه‌هایی که مورد کودک‌‌آزاری قرار گرفته‌اند ممکن است رفتارهای متفاوتی داشته باشند ممکن است شب‌ها کابوس ببینند، دچار بی‌خوابی و افت تحصیلی شوند.
از علائم رفتاری دیگر نیز می‌توان به داشتن تصویر ذهنی بد، بی‌‌اعتمادی، خشونت، پرخاشگری، خودکشی، احساس غم و انفعال و انزوا و افسردگی اشاره کرد.
اما باید توجه داشت که بهترین روش مقابله با کودک‌آزاری، اقدامات پیشگیرانه است که در سه سطح صورت می‌گیرد.
پیشگیری سطح اول: شامل تمامی اقداماتی می‌شود که منجر به استحکام بنای خانواده و سلامت جامعه می‌گردد. آموزش والدین و آشنا کردن با مسئولیت‌هایشان در قبال کودک، آموزش والدین برای ایفای نقش خوب و همچنین آشنا کردن کودکان با حقوق خود، از اجزای پیشگیری سطح اول است.
سطح دوم: شامل شناسایی خانواده‌های پرخطر و همچنین کودکان مستعد و ارائه آموزش‌های لازم به آنها و بازبینی مستمر آنهاست.
سطح سوم: اقدامات مداخله‌ای، درمانی و حمایتی برای خانواده‌های گرفتار است که باید سعی کرد از بروز مجدد سوء استفاده جلوگیری کرد.
راهکارهای اساسی پیشگیری از کودک‌آزاری
1‌- تلاش در راستای تأمین رفاه اجتماعی و اقتصادی مردم
2- تنظیم برنامه‌های آموزشی برای تغییر یا درمان درست
3- تجدیدنظر در قوانین و مقررات در ارتباط با کودک‌آزاری
4- تأسیس سازمانی برای رسیدگی به امور کودک و نوجوانان
5- تشکیل سازمان‌های مردم‌نهاد و گروه‌های خودیار
6- برنامه‌ریزی برای آموزش والدین در زمینه‌های رفتار کودکان و آشنایی با حقوق کودک (از طریق رسانه‌‌های جمعی و سایرموارد)
7- روش آگاه کردن اذهان و ارتقای حساسیت مردم نسبت به کودک‌آزاری
8- آموزش روش‌های فرزند‌پروری به افرادی که قصد تشکیل خانواده دارند.
9- تلقی کودک‌آزاری به عنوان جرم عمومی
10- ارتقای سطح خدمات آموزشی و بهداشتی و تفریحی برای کودکان
11- دسترسی کودکان به مراکز مشاوره از طریق تلفن
12- تأسیس مراکز حمایتی و دولتی برای رسیدگی به مسئله کودک‌آزاری
13- ایجاد نظام و گزارش اجباری درباره کودک‌آزاری
نقش مددکار
از آنجا که کودک‌آزاری دلایل متعددی دارد و بخش عمده‌ای از آن به آگاهی نداشتن جامعه و والدین یا فقدان مراکز حمایتی جهت کمک به کودکان مربوط می‌شود، به همین خاطر لازم است که مددکاران در این خصوص فعالیت‌هایی را انجام دهند.
مددکاران می‌توانند جامعه را از طریق برگزاری همایش و کنفرانس‌های متعدد نسبت به کودک‌آزاری حساس کنند و حتی از طریق رسانه‌های جمعی، والدین و سرپرستان و مربیان را با حقوق کودکان آشنا کنند و در جهت پیشگیری از کودک‌‌آزاری قدم بردارند.
مددکاران همچنین می‌توانند کودکان را با حقوق خود آگاه کنند و در کنار آن والدین را از مسئولیت‌هایشان در قبال فرزندان آگاه نمایند. آنها همچنین می‌توانند با ارائه گزارش‌های کودک‌آزاری انجام شده به مسئولان و نهادهای مسئول آنها را متوجه پدیده کودک‌آزاری کنند تا شاید تجدیدنظری در قوانین شود.

سلامت نیوز

مرتبط:

 

 

RelatedPost

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است
کلمات کلیدی این خبر:

ارسال نظر


آخرین موضوعات