کد خبر: 7961 | تاریخ انتشار: ۱۰:۱۰:۱۳ - سه شنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۲ | بدون نظر | |

مجمع عمومی (انجمن مددکاران اجتماعی) را جدی بگیریم!

آخرین مجمع عمومی عادی سه ساله فعلی انجمن مددکاران اجتماعی ایران، روز چهارشنبه همین هفته یعنی اولین روز آبان ماه 92 برگزار می شود و در انتهای مجمع، رأی گیری برای هیئت مدیره جدید انجمن انجام خواهد شد.

جلسات مجمع عمومی انجمن، سالیان سال است که هر سه سال یکبار انجام می شود. با این تفاوت که این انجمن، دیگر انجمنی فرسوده و بی رمق به سان بسیاری از انجمنها و گروه های دیگر این سرزمین نیست. انجمن هایی که شکل می گیرند فقط برای آنکه وجود داشته باشند و رزومه ها را تقویت کنند، حتی اگر هیچ حرکتی نکنند و حتی اگر دردی از آلام جامعه را التیام نکنند. انجمن مددکاران اجتماعی ایران اینبار سه ساله ای را پشت سر گذاشت که طی آن، نامش بارها در مهمترین خبرگزاری های کشور درخشید. بارها از حرفهای مگویی که مدتها (و شاید هنوز) بسیاری ها جرئت واگویی اش را ندارند سخن گفت. این انجمن توانست چندین بار طی یک دوره سه ساله، با مددکارانی از نسلهای مختلف ارتباط مستقیم برقرار کند و آنها را از نقاط مختلف کشور به پایتخت بکشاند یا دستکم با دفتر مرکزی اش همراه و به آن دلگرم کند. توانست رئیس مهمترین تشکلهای خدمات اجتماعی جهان را وادار کند تا در میانه این همه گیرودار و خصومتهایی که علیه ایران وجود داشت از نام ایران به تحسین یاد کنند. امروز انجمن مددکاران اجتماعی را نمی توان نادیده گرفت.80470049-3570396

قطعا اگر سابقه حدود نیم قرنه این انجمن نبود و اگر کسانی پیش از این پرچم آن را برافراشته نگاه نمی داشتند بخشی از این موفقیتها یا حاصل نمی شد یا پررنگ نمی شد. انکار نمی شود کرد که چه بخواهیم و چه نخواهیم، قدمت، با اصالت عجین است. اگر انجمن مددکاران قدیمی نبود، ناخواسته و لاجرم، نه اصیل که نوخواسته نامیده می شد و بر نهال تازه، کمتر وقعی نهاده می شود. اما هر چه بود امروز این مجموعه، حرف برای گفتن دارد. امروز در مجامع بزرگ و در کنار مجموعه های قوی کشور از این مجموعه هم نام برده می شود و این جای افتخار دارد.

نکته مهم این است که همه دستآوردهای این سه ساله را نمی شود به نام یک یا دو نفر یا حتی چند نفر نوشت؛ حتی اگر اساس همه این موفقیتها به واسطه نام یک یا دو یا جند نفر بوده باشد. اعضای حرفه های یاورانه خوب درک می کنند که اگر نیت همراهی اعضای یک جامعه نباشد، رهبران و مدیران هرچه بکوبند گویی آبی است در هاون کوبیده می شود. اگرچه یک یا چند نفر مصاحبه می کنند، اگر این چند نفر اجازه نداشته باشند که خود را نماینده قطعی هزاران نفر معرفی کنند، کمتر کسی سراغشان می رود. همه می دانیم که جامعه ما، آنقدر ها طاقت ندارد که حرفهای گزنده بشنود. به قول جامعه شناسان، ایرانی ها به دلیل “خوی اشرافیتی که دارند” خوش دارند همواره حرفهای زیبا بشوند و نمای زیبا ببینند و روی زیبا ببینند و القصه همواره بوی خوش به مشامشان برسد. این خوی، زاده امروز و دیروز هم نیست و ریشه ای عمیق در تاریخ تمدنی مان دارد. در این چنین فضای ذهنی و این چنان “دنیای کیفی” سخن از گستردگی آسیب های اجتماعی آوردن به حق، جرئت می خواهد. این جرئت را استقبال مددکاران اجتماعی در سراسر کشور به یک صاحب نظر می دهد و الا ما صاحب نظر کم نداریم، گوینده نظر کم داریم. مددکاران اجتماعی همواره “عاملان تغییر” شناخته می شده اند اما اگر یک انجمن صنفی صاحب قدرت، دانش و تجربه پشتوانه شان باشد این قوه به فعل خواهد رسید.

فی الجمله، روز چهارشنبه رأی گیری و انتخاب یک هیئت همگن و بااراده برای مدیریت انجمن بخش آخر مجمع(هرچند بخش مهمی از آن) خواهد بود. آنچه مهم است اینکه، تعداد کسانی که برای مجمع یک انجمن غیرتجاری و غیربازرگانی تنها برای تقویت قدرت صنفی شان حضور می یابند، آنقدر زیاد باشد که هم خودمان دلگرم شویم و هم به جامعه اطمینان دهیم که اگرچه گاهی اختلاف در عقیده و شاید هم عمل در جمع مددکاران اجتماعی رخ می دهد، اما همواره دغدغه مسائل اجتماعی داریم:

“من به عنوان یک مددکار اجتماعی تعلیم یافته حرفه­ای پیمان می­بندم که مسئولیت حرفه­ ای خویش را بر علایق شخصی ترجیح می­دهم و می­کوشم که منافع عمومی را فدای منافع شخصی نکنم.”

عباسعلی یزدانی

RelatedPost

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است
کلمات کلیدی این خبر: ,

ارسال نظر


آخرین موضوعات