کد خبر: 8102 | تاریخ انتشار: ۰:۱۲:۱۱ - سه شنبه ۵ آذر ۱۳۹۲ | ۳ نظر | |

بودجه 93 باید انسان محور و خانواده مبنا باشد

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران گفت: هیچ گاه مبنای بودجه ریزی برای توسعه شاخص‌های سلامت اجتماعی و خانواده محور نبوده و همیشه ساختمان سازی بر انسان سازی ترجیح داده شده بود که امیدواریم بودجه 93 انسان محور و خانواده مبنا باشد.200

 

سید حسن موسوی چلک در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی فارس اظهار داشت: پیش نویس لایحه بودجه در هیئت دولت در حال بررسی قرار دارد که در این زمینه باید به نکاتی توجه شود.

وی افزود: دکتر روحانی در برنامه‌هایی که در مناظره‌ها و بویژه مناظره دوم با محوریت موضوعات فرهنگی و اجتماعی در کنار سایر رقبای انتخاباتی اعلام کرده بود توجه جدی به حوزه اجتماعی از جمله آسیب‌های اجتماعی بود و حتی در زمان تنفیذ حکم ریاست جمهوری نیز به دو دغدغه اصلی خود مبنی بر معیشت مردم و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی تاکید و تصریح کرد.

موسوی چلک افزود: این شعارها و توجه به موضوعات اجتماعی از قبیل آسیب‌های اجتماعی، سرمایه اجتماعی، نشاط اجتماعی، خانواده‌ها را امیدوار کرده است که در سال آینده در بودجه 93 به این موضوعات توجه بیشتری می شود.

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران بیان داشت:انتظارمی‌رود که برای نخستین بار هم که شده بودجه 93 که همان برنامه یکساله است با محوریت انسان سالم در ابعاد مختلف زیستی، روانی و اجتماعی باشد.این بودجه «میزان عیار توجه دولت به آسیب‌های اجتماعی و امور اجتماعی» را مشخص خواهد کرد.

موسوی چلک گفت: هیچ گاه مبنای بودجه ریزی و برنامه ریزی ایران برای توسعه شاخص‌های سلامت اجتماعی و انسان محور و خانواده محور نبوده و همیشه ساختمان سازی بر انسان سازی ترجیح داده شده بود.لذا امیدواریم که در بودجه سال 93که نخستین لایحه پیشنهادی بودجه دولت یازدهم هست شعار های دولت هم در بودجه تجلی عملی پیدا کند.

وی اضافه کرد:فراموش نکنیم که انسان در گیر مشکلات اجتماعی و آسیب‌های اجتماعی هیچ گاه نمی‌تواند منبعی برای توسعه کشور باشد و هیچ توسعه اقتصادی بدون توسعه اجتماعی و فرهنگی، توسعه نبوده و استمرار نخواهد داشت.

RelatedPost

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است


۳ دیدگاه مطلب براي " بودجه 93 باید انسان محور و خانواده مبنا باشد " ارسال شده است.

  1. بهروز علائی :

    با سلام /تو به سیمای شخص مینگری ما در آثار صنع حیرانیم …. /دغدغه اصلی ما مددکاران همین مسائل میباشد خوشبختانه صدای حق طبل و شیپور ندارد برای همین علت هست که این صدا دیر میرسد زود تاثیر میگذارد / به نظر ما وقتی بودجه ایی پیشنهاد میشود صاحب نظری همچون مددکاران اجتماعی یا آسیب شناسان جامعه باید حضور داشته باشند یا از آنان نظر خواهی بشود تا این تخصیص بودجه به هزینه تبدیل نشود یک مثال میزنیم که چرا ساختمان سازی هزینه بر است؟ اگر در یک خانواده بحرانی رخ دهد و در اثر این بحران یکی از اعضای خانواده تبهکار یا اعتیاد و… تحویل جامعه شود ۴ سازمان برایش هزینه میکنند : نیروی انتظامی-دادگستری – بهزیستی – زندان- اگر زندان جا نداشته باشد باید زندانی دیگر ساخت اگر پرونده قاضی زیاد بود باید قاضی استخدام کرد اگر بهزیستی بودجه برای نگهداری نداشت باید بودجه برایش اضافه کرد ملاحظه میشود در هیچ یک از موارد فوق برگشت بودجه وجود ندارد چرا ؟ وقتی سیستم ها خوب عمل نکنند خروجی آن منفی خواهد بود سیستم زمانی خوب عمل میکند که مشکلات پایین باشد وقتی مشکل زیاد شد کیفیت کار سیستم ها پایین میاید بنابر این اگر بودجه برای اجرای طرح های اجتماع محور رفاه محور، آموزش و پیشگیری محور باشد خروجی آن مثبت خواهد بود.ما زمانی میتوانیم آسیبهای اجتماعی را پایین بیاوریم باید آسیب شناس باشیم نه ساختمان ساز.ما باید به گستردگی مشکلات به علل و ریشه مشکلات توجه کنیم زمانیکه حقوق یک معلم کفاف یک هفته زندگیش نمیشود انتظار تربیت دانش آموز خوب از چنین شخصی کار عبثی است در مقابل زمانیکه یک نفر گرسنه است انتظار آموختن از چنین دانش آموزی هم کار عبثی است و خیلی مثالهای زیادی از این قبیل هست .. راهکار چیست؟
    ۱- تخصیص بودجه به مسائل اجتماعی ، آموزشی و انسانی
    ۲-تقویت سازمانهای حمایتی و رفاهی ، آموزشی، پیشگیری ،سازمانهای مردم نهاد، از لحاظ بکارگیری سازکار لازم برای عملیاتی کردن طرحها
    ۳- انعکاس واقعیت اجتماعی از زبان همه مسئولین و همکاری آنان در این زمینه
    ۴-نظارت و کنترل دقیق بر برنامه ها و قطع امید از رانت خواران

  2. دولت و مجلس در آستانه آزمونی دیگر؟! سال ۹۳ پیش روست. فعالان دست اندکار در حوزه اجتماعی که در سال ۹۲ در این عرصه عرق ریختند و خون خوردند ، از نزدیک شاهد بودند چه پبسیار کارها که برای کنترل و درمان آسیبهای اجتماعی و نجان کودکان و جوانان این کشور باید انجام می گرفت و نگرفت چرا که پولی نداشتیم. امید که طراحان و تصمیم گیرندگان برای یکبار هم که شده این باید را احساس کنند تا بلکه شروعی باشد برای حرکتهایی اصولی و نتیجه بخش. بدانیم که هزینه برای کنرل آسیبها به هدر دادن پول نیست. سرمایه گذاری است.

  3. با سلام واحترام
    حدود بیست سالدر عرصه عای اجتماعی کارمی کنم.نوع نگاه این موضوع، همیشه این گونه بود یعنی امور اجتماعی و موضوعات اجتماعی هیچ گاه دغدغه نیست.به همین دلیل در بودجه سالانه که همان برنامه یک ساله است رد پایی از اختصاص منابع مال کافی به حوزه اجتماعی نمی بینیم چون نه در دولت و نه در مجلس شورای اسلامی حوزه اجتماعی مدافع قوی و دلسوز نداشته و ندارد.تاوان این بی توجهی که نمی دانم تعمدی است یا سیوی را باید بپردازیم.

ارسال نظر


آخرین موضوعات