کد خبر: 9789 | تاریخ انتشار: 0:01:28 - دوشنبه 11 آگوست 2014 | ۴ نظر | |

چرا فریادها شنیده نمی شوند؟ نامه سرگشاده به ریاست محترم جمهور

جناب آقای دکتر حسن روحانی ریاست محترم جمهور

با سلام واحترام
بعنوان یک مددکار اجتماعی ابتدا خواستم در مورد وضعیت حوزه اجتماعی ، آسیب های اجتماعی و عملکرد مدیران متولی این حوزه نامه ای رسمی و اداری بنویسم ، اما منصرف شدم ، چرا؟
که مطمئنم جنابعالی بعنوان رئیس دولت در دهها جلسه ، صدها بار بیشتر از آنچه که می خواستم بگویم و بنویسم ، شنیده اید و از طرفی حس خوبی هم نداشتم که تکرار مکررات بکنم ، چه دهها بار نامه هایی به این سبک و مضمون به مدیران خرد و بالا نوشتیم بی آنکه جوابی ببینیم یا اندک توجهی!
باز از آنجایی که ازدحام کاری شما فراوان است و وقتتان کم ، لذا مددکارانی چون بنده که رویارو با آسیب های اجتماعی کشور دست به گریبانیم ، کوتاه درددلی با شما دارم و سؤالی که : چرا حوزه اجتماعی و به ویژه آسیب های اجتماعی کشور همچنان رها شده است ؟! بی شک این سئوال در ادامه فرمایش جنابعالی است که مطالبه گری از نظام حق مردم است.images
در شرایطی که دامنه آسیب ها چه در ابعاد و چه در محتوا در حال افزایش است . چرا برنامه جدی ، بودجه کافی و مدیران متخصص برای برخورد با این کژروی های اجتماعی وجود ندارد ؟
سیاه نمایی نمی کنم ، بیان واقعیت هاست آن هم از سوی کارشناسانی که در این سرزمین زندگی می کنند و از نزدیک آن چه می گویند را با گوشت و پوستشان لمس می کنند.
آقای دکتر پرداختن به این حوزه و پیشگیری ، کنترل و درمان این گونه دردهای اجتماعی نیازمند به کارگیری یک متغیر تعیین کننده است : استفاده از مدیران و کارشناسانی که سواد و تجربه مربوطه را دارند و خلاقیت مرتبط را نشان داده اند ؛ بر مبنای شایستگی و توانایی مصدر کار شده اند و از راه حل های منطقی و عملی که به ایشان پیشنهاد شود استقبال می کنند . مدیرانی که می باید دست از فرهنگ طلبکاری بکشند و فرهنگ بدهکاری به جامعه را بپذیرند و بجای اینکه بر حسب شرایط زمانی و مکانی با مصلحت اندیشی ایفای نقش کنند با تعهد برنامه عملیاتی داشته باشند، مشکل اصلی مدیران حوزه اجتماعی بی توجهی به خرد جمعی است که نهایتاً به بی تفاوتی جمعی یا یأس عمومی منجر می گردد.
کودکان کار و خیابان و محروم از تحصیل ( بزهکاران آینده) ، زنان بی سرپرست و خودسرپرست و دختران زخم دیده از مردان پولدار و هوسران خیابانی ، خانواده های صدمه دیده از اعتیاد ، فرزندان فقر و محرومیت و آزار دیده از والدین فاقد صلاحیت همه و همه منتظرند . منتظر انسان هایی که توان یاریشان را داشته باشند و در رأس اموری قرار بگیرند که باعث تحولی مثبت در زندگیشان شوند . واین در حالیست که مدیرانی را می بینیم که در این شرایط دردناک بجای پرداختن و هزینه کردن برای کنترل ، درمان و پیشگیری از این آسیبها و حمایت از این آسیب دیدگان ، هزینه های چند صد میلیونی برای مهمانسراهای سازمانیشان می کنند!!! اولویت در کجاست؟
آقای دکتر همه حرف و خواسته ما این است که دستور و ترتیبی اتخاذ فرمایید و شرایطی بوجود آورید تا همانند تیم قوی اقتصادی که تدارک دیده اید ، تیمی قوی و توانمند از مدیران متخصص در حوزه اجتماعی به ویژه در سازمان های مرتبط با حوزه اجتماعی بر سر کار بیاید . ترتیبی اتخاذ فرمایید تا همه امور در دست بخش دولتی نباشد و از فعالین اجتماعی غیر دولتی نه در حرف که در عمل و در هر سه حوزه اجراء ، نظارت و تصمیم گیری استفاده شود .
فرایند تحول مبتنی بر ۴ اصل است : قانون ، برنامه ، مدیریت و نهایتاً نظارت . آنچه میبینیم ضعف در مدیریت ونظارت است.و آن چه می گوییم و می خواهیم را ما سربازان پیاده نظام کشور در حوزه اجتماعی با پشتوانه ای از سواد ، تجربه و خلاقیت لازم در اختیار داریم تا در خدمت جامعه هدف بکار بگیریم . واین در شرایطی محقق خواهد شد که صاحبان قدرت در حوزه اجتماعی بجای حفظ منافع شخصی و اجرای شوهای تلویزیونی و بهره برداری از هنرپیشه ها و هنرمندان و ورزشکاران ( بظاهر با شعار خدمت به محرومان) درد آسیب دیدگان اجتماعی را داشته باشند و از مشارکت متخصصین امر به وحشت نیفتند .
امید که در راهی که قدم گذاشته اید با عزت ماندگار شوید و اثرات سازنده ماندگاری بر جا بگذارید .

احمدعلی جبارزاده
مددکاراجتماعی
مرداد ۹۳

RelatedPost

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است
کلمات کلیدی این خبر:


۴ ديدگاه مطلب براي " چرا فریادها شنیده نمی شوند؟ نامه سرگشاده به ریاست محترم جمهور " ارسال شده است.

  1. با درود و سپاس فراوان. بسیار عالی و پرمحتوی بود.
    جناب آقای جبارزاده عزیز؛
    شما یک مددکار اجتماعی واقعی هستید. تبریک و سپاس مجدد.

  2. بهروز علائی گفت:

    با سلام و دست مریزاد بر همکار گرامی جناب
    اقای جبارزاده برادر گرامی مسائل مطروحه درد دل همه مددکاران اجتماعی است اما ای کاش انجمن مددکاری که متولی اصلی اینکار است موضوعات و مسائل اجتماعی کنونی کشور را همراه نظریات کارشناسان مددکاری اجتماعی جهت عملیاتی کردن آن بر مسولان تصمیم گیر و سیاستگذار عرضه نماید برای اینکار تنها ابزاری که میتواند بسیار موثر واقع گردد تصویب نظام مددکاری است در صورتیکه این موضوع مهم (تصویب نظام) عملی شود قدمهای بسیار مثبتی در زمینه های رفع مشکلات و آسیب های اجتماعی برداشته خواهد شد به نظر بنده رئیس انجمن باید تمام اهتمام خود را برای به تصویب شدن نظام مددکاری اجتماعی باید عرضه نماید و اینطور نامه ها نیز تاثیر بسیار مثبتی خواهد داشت نهایتا ” انتظار ما مددکاران اجتماعی از انجمن این است که اینطور نامه ها را ایشان نیز هر چند تکراری هم باشد مطرح نمایند زمانیکه نامه شما را میخواندم فکر کردم رئیس انجمن دست به این کار زده بعد دیدم نه اینکار توسط مددکار اجتماعی بدون مقام ومنصب نوشته شده است ،این حرفها مبنی بر این است که حمایت خودمان را از رئیس انجمن اعلام کنیم که در شرایط سخت همدیگر را یاری کنیم تا اهدافمان به کرسی بنشیند . متشکر از نگارش مطالب بسیار با ارزش شما به امید اینکه همه مددکاران اجتماعی برای رسیدن به اهداف مددکاری مصمم باشند

  3. دکتر محامد گفت:

    جناب آقای جبارزاده استاد گرامی امید است سخنان پر محتوی حضرتعالی به نتیجه ای ملموس رسیده و کشور از حضور کارشناسان زبده ای نظیر آن جناب بهره مند شود…

  4. احمدعلی جبارزاده گفت:

    ضمن قدردانی از حمایتها و دلگرمی های دوستان و همکاران محترم آقایان طلسچی ، علائی و دکتر محامد در این درد مشترک ، من نیز چون شما منتظرم تا فریادهای ناشی از دردهایی که درمان نمی شوند را بشنوند و ببینیم که می شنوند! چه این نشنیدن عمدی و خودخواهانه ما را در گرداب آسیبها بیشتر غوطه ور خواهد نمود. این مشکلات و دردها راهکار و درمان دارد امید که بگذارند تا درمان شود و امید که بدینجا نرسیم که
    گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من آنچه البته به جایی نرسد فریاد است!!!

ارسال نظر


آخرین موضوعات